Na het imposante Jura gebergte stoppen we in het plaatsje Cruas aan de Rhône, lees hier ons verhaal:
Kamperen onder de rook van kerncentrale Cruas
Soms heb je van die plekken die je niet zult vergeten. Niet omdat ze zo mooi zijn, maar wel omdat ze op een andere manier indruk maken. Het stadje Cruas gelegen aan de Rhône -voor ons een perfecte tussenstop op onze route richting de Italiaanse bergen- is zo’n plek.
Het oude stadscentrum wordt omringt door de industriële constructies van een kerncentrale. Vier hoge torens versieren hier het landschap. Toevallig hebben wij voor vertrek net de miniserie Chernobyl gekeken, waardoor we nu toch met andere ogen naar de vier wolk producerende torens kijken. Op een van de torens is een spelend kindje getekend, toch wel een bijzonder contrast.
Als we de stad inrijden is het een trek van auto’s die deze plek willen verlaten. Een grote file vormt zich richting de uitgangswegen. Het voelt bijna als een evacuatie, we vragen ons bijna af of we iets gemist hebben (Chernobyl?). Wanneer we bij een rotonde aankomen en nog steeds Fransen zien lunchen bij een lokaal restaurantje zeggen we tegen elkaar dat deze uittocht van mensen vast door het lange weekend zal komen.
We rijden verder naar onze camping Harmony, een plek waar we hoge verwachtingen van hebben. Alle reviews en de hippe site doen ons vermoeden dat dit de mooiste camping tot nu toe wordt. Luck gaat ons aanmelden bij de receptie. Hier wordt hij ‘warm’ ontvangen met een heel betoog dat we van tevoren hadden moeten bellen. Waarom we dat niet hebben gedaan, het is tenslotte laagseizoen 😉 Toch een iets ander welkom dan gedacht.
Als we de lege camping oprijden en aankomen bij onze plek 73, schieten we in de lach. We hebben het allerkleinste plekje gekregen van de hele camping die nagenoeg leeg is. Tegenover de mobile homes, die worden bewoont door zo lijkt het verzamelaars (van rommel, afval en andere bijzondere spullen). We kijken elkaar aan en knikken: we gaan vragen om een andere plek.
We gebruiken het hefdak als excuus, die ook echt niet open kan door de takken van de boom. We mogen een plekje opschuiven. Dit scheelt niet in het directe uitzicht, maar wel in de grootte van de plek. Er staat een mooie boom die voor de nodige verkoeling voor Moos kan zorgen. Want met de onverwachtse 31 graden is het te warm voor ons poolhondje. Hij heeft het zichtbaar pittig, wat ons rot doet voelen. We besluiten meteen: 25-26 graden wordt de max en met name gaan we opzoek naar plekken met koelere nachten. Zodat we onze afspraak: ‘we moeten het alledrie fijn hebben’, kunnen waarborgen.
We nemen Moosje mee naar de Rhône zodat hij even zijn pootjes kan dippen en daarna blijven we bij de camper. Dit geeft ook ons tijd om even te landen, soms is de realiteit anders dan de verwachting. Ook dat hoort erbij. De ervaring leert ook dat je een plek pas echt kan beoordelen na een nachtje slapen. We besluiten daarom gewoon de drie nachten hier te blijven en er wat van te maken: lekker hardlopen langs het water, zwemmen in het voor Luck warme en voor Adrienne wat frisse buitenzwembad, verse koffie drinken met onze eigen koffiemaler, fancy koken en ‘gewoon’ relaxen.
De buurman die in de mobile home tegenover ons zit blijkt een Portugees. Met Adrienne’s gebrekkige Spaans komen we tot een praatje. Hij vertelt over de werkers van de kerncentrale Cruas, die naast hun werk allemaal aan de drank en drugs zitten om de dagen door te kunnen komen. Hij zelf heeft gelukkig een bouwkundige klus hier in de buurt en is maand op maand af weg van z’n gezin. Jeetje, wat een voorrecht dat wij hier zo vrij ons leven kunnen leiden op de manier zoals wij dat willen.
Benieuwd naar onze eerdere avonturen, lees ze hier: België en Luxemburg.
Go Tiny Live Free is al 8 jaar actief met als missie: meer betaalbare, duurzame en vrije woonvormen. Van De Hopman tot 10.000 gerealiseerde woningen – een reis vol groei, projecten en persoonlijke keuzes. In 2025 trekken we met de camper door Europa, op zoek naar nóg meer vrijheid. Volg ons verhaal: out of office & on the road!
