Hello UK! Na een paar maanden op het vasteland van Europa te hebben vertoefd, met mooie plekjes zoals het pittoreske havendorpje Barfleur, de kleuren van de Franse Alpen, het Jura gebergte en zelfs een stukje Italië te hebben meegepikt, is het nu tijd voor een nieuw avontuur in het Verenigd Koninkrijk. Benieuwd naar ons Engelse avontuur? Lees hier ons avontuur:
To the left, to the left
Dan is het zo ver: de ochtend van de overtocht naar UK. Een land waar we enorm naar hebben uitgekeken. We besluiten de oversteek met de trein te maken, snel en comfortabel. We worden een uur voor aanvang bij de checkin verwacht. Voordat we onszelf en de bus inchecken, moeten we eerst Moosje nog inchecken. Om de UK in te mogen heeft hij een lintwormenkuur nodig, welke we in België hebben gehaald bij een plaatselijke (lieve) dierenarts.
Vanaf onze camping is het 11 min rijden tot de checkin balies. Hier volgen de rotonde driekwart naar de Pet Service. Voor de Pet Service parkeren we de auto met het geblaf van alle hondjes op de achtergrond. De Pet checkin gaat net zo chaotisch als je zou verwachten als je allemaal honden bij elkaar in één ruimte stopt. Gelukkig spelen de medewerkers hier goed op in door snel de chip van Moos te scannen, zodat hij naar buiten kan met Luck. Adrienne wacht aan de balie tot ze alles is gescreend. We mogen door.
Op naar de volgende checkin. Via een soort circuit word je door de checkin geleid, waarbij er onderscheid wordt gemaakt tussen kleine en grote auto’s. Met onze mooie rode bolide behoren wij tot de grote auto’s. We komen aan bij het checkin huisje waar een vriendelijke officier ons het hemd van het lijf vraagt. Zelfs in exotischere landen hebben wij minder vragen gehad. Gelukkig komen we door de keuring en mogen we aansluiten in de rij.
Op een trein eerder dan gepland tuffen we ook weer eerder dan gepland weg. Binnen 25 minuten, met de hele tijd mobiel bereik onderwater, komen we aan in de UK: links rijden, links rijden 😅 We logeren op Jessamine’s farm, op nog geen half uur rijden van de tunnel. Het links rijden alleen verklapt dat we in een ander land zijn, ook de borden – die we weer kunnen lezen – en de vriendelijke weggebruiken laten dat doorschemeren.
Wat is iedereen hier ontzettend vriendelijk in het verkeer. Overal handjes omhoog, mensen laten elkaar voor. Alleen door de ‘Miles’ rijdt iedereen hier wel ontzettend hard. In steden mag je 65km en waar wij 80 zouden rijden is het hier 95. Na een tijdje komen we aan bij de farm van Jessamine. Jessamine herself wacht ons op, met een grote lach, dezelfde vriendelijkheid als in het verkeer en met de melding dat ze elk moment voor het eerst oma kan worden.
We parkeren de auto op een groot grasveld, iets wat je hier veel zit. Maar omdat we heel erg vroeg zijn – we hadden een ochtend trein en we zijn een uur terug gegaan in de tijd – mogen we op plek nummer 1 staan, een plek met aan weerszijde veel ruimte en tegen de oude boerderijmuur aan, waardoor we weer een heerlijk plekje hebben!
Natuurlijk willen we meteen de omgeving ontdekken. We hebben gelezen dat boeren hier hun land openstellen voor wandelaars, en al meteen zien we inderdaad de eerste bordjes in de weilanden staan. We lopen naar de oude kerk uit 1200: een prachtig sereen kerkje in de Engelse countryside. De schapen grazen rondom de kerk en meteen voelen we de rust van het boerenleven.
We wandelen verder door de weilanden. Tot we aankomen bij de grote weg. Tot onze schrik is hier geen voetpad, de Engelse doen alles met de auto, dus we moeten noodgedwongen langs de drukke weg lopen. De berm wordt steeds smaller en het wandelen wordt steeds minder prettig, met de auto’s die met 80 mile (95km) voorbijkomen. We zijn blij als we een afslag kunnen nemen en weer de boeren rust op kunnen zoeken.
De dag erop willen we een mooie wandeling maken. Naar een pub in een nabijgelegen dorp: hoe beter dan met een pint in de hand kunnen we kennismaken met Engeland. Ook dit keer wandelen we door het boerenland. Dwars door de maisvelden, langs een oude autoracebaan tot het gemoedelijke plaatje Ivychurch in zicht komt. Hier ploffen we neer in de tuin van de pub: wat een geweldige plek. Een met sfeer samengestelde ratjetoe. De serveerster is ontzettend aardig en we kletsen even wat af. Dan bestellen we onze eerste pints en (glutenvrije) burgers. Welcome to Engeland, hier kunnen we wel aan wennen!
Benieuwd naar onze eerdere avonturen, lees ze hier: Italië, Frankrijk, België en Luxemburg.
Go Tiny Live Free is al 8 jaar actief met als missie: meer betaalbare, duurzame en vrije woonvormen. Van De Hopman tot 10.000 gerealiseerde woningen – een reis vol groei, projecten en persoonlijke keuzes. In 2025 trekken we met de camper door Europa, op zoek naar nóg meer vrijheid. Volg ons verhaal: out of office & on the road!
