En dan is het zover, wat een hoogtepunt: wild kamperen in Snowdonia National Park. Een plek die je niet alleen ziet, ook voelt. Waar de stilte leeft, de natuur bloeit en de sterren fonkelen.
Na een paar maanden op het vasteland van Europa te hebben vertoefd, met allerlei mooie plekjes zoals het pittoreske havendorpje Barfleur, de kleuren van de Franse Alpen, het Jura gebergte en zelfs een stukje Italië te hebben meegepikt, is het nu tijd voor een nieuw avonturen in het Verenigd Koninkrijk. Benieuwd naar onze camper stories in de UK? Lees hier ons verhaal:
Wild kamperen Snowdonia National Park, waar stilte regeert
Nadat we gisteren iets ‘off track’ zijn geraakt door ons speurwerk naar een wild parking, willen we vandaag niet al te lang rijden (en zoeken). We beginnen te rijden richting het noorden naar een parkeerplaats in het bos. Na een klein uurtje rijden komen we daar aan.
Het is een prachtig bos, geliefd bij mountainbikers door de mooie parcours. Meteen op de parking staat een busje met fietsen. Iets verderop staat een oude camper, van eigenaren die het niet zo nauw nemen. Rondom de bus is het een verzameling van spullen. De twee hippie vrouwen in de bus kijken met een schuin oog ligt geïrriteerd om. Het geeft ons niet echt een heel relaxt gevoel. We besluiten door te rijden naar de volgende stop op een kwartiertje rijden.
De weg wordt steeds smaller: we zijn inmiddels al we wat smalle wegen gewend. Wegen waar je maar met 1 auto door kunt, maar waar de Engelse gewoon doodleuk een tweerichtingsweg van maken. Maar de weg van nu is wel next level: hij is zo smal dat we er niet door kunnen rijden zonder dat de takken tegen de bus slaan. Auw, daar gaat de lak. We moeten zelfs een paar keer stoppen om enkele heftige bramentakken door te knippen.
We staan midden tussen de schapen, die steeds nieuwsgierig komen kijken en zich in een stairdown met Met klotsende oksel komen we aan op de parkeerplaats. Een plek met mooi uitzicht, alleen helaas erg vervuilt door onze ‘voorgangers’. Er hangt een penetrante lucht en we zien meerdere plekken die als buiten toilet zijn gebruikt. Het is jammer dat mensen zo omgaan met dit soort plekken. Even proberen we er doorheen te kijken, het lukt ons niet.
We hoppen weer in de auto, op weg naar een volgende stop. Die ligt op twee uur rijden. We hebben niet echt zin in zo’n lange rit, maar zeker wild is het belangrijk dat we ons fijn voelen op de plek waar we overnachten. Dus tanden op elkaar en gaan. Als we nog geen kwartier onderweg zijn, komen we langs een parkeerplaats. Een ruim opgezette en schone plek. Misschien is dit wel iets!
We stappen uit en meteen voelt het goed aan. De honden wandelaars zijn vrolijk, mooi uitzicht over de vallei en er is voldoende plek om ons busje vlak neer te zetten. Top, we blijven hier. Wanneer we de auto geparkeerd hebben, komen we er achter dat we aan de voet van een ‘Hill fort’ uit de IJzeren Tijd staan.
We wandelen het bospad omhoog naar de top van de heuvel waarop het Hill fort zich bevindt. Het is een van de best bewaarde forten uit die tijd in Engeland. Het is bijzonder om nu onze voetstappen neer te zetten op een plek die ooit een nederzetting was voor jagers en verzamelaars. Het uitzicht bovenop is ook nog eens geweldig. We wandelen een tijdje rond en zijn alle trammelant van hiervoor alweer vergeten. Dat is het heerlijke aan reizen, de dag kan in ene zomaar omslaan in iets moois!
Vanuit het Hill Fort rijden we richting Snowdonia National Park, volgens de reisgidsen een van de mooiste nationale parken van Wales. Wij kunnen met recht zeggen dat de boekjes niet hebben gelogen: wow wat een prachtig park. Het wordt onze mooiste overnachting van de trip tot nu toe.
We slingeren over een smalle weg die diep door de vallei snijdt. De heuvels om ons heen zijn een lappendeken van groene weides, afgewisseld met paars vlaktes waar de heide uitbundig bloeit. Beneden in het dal banen kleine beekjes hun weg naar het laagste punt.
Luck heeft een ‘parking’ gevonden net op de rand met het park. In Snowdonia zelf mag je namelijk niet wild kamperen. Met nog 2 miles op de teller komen we aan bij onze afslag. Er staat een groot bord dat de weg over 3,6 miles is afgesloten en dat de weg alleen toegankelijk is voor bewoners. Na even wikken en wegen besluiten we stout het bord te negeren en rijden we de afslag in.
Niet veel verder staat een Engelsman met pech langs de weg. Als we stoppen om te vragen of hij okay is, geeft hij dat dat zo is en dat hij gisteren ook was door gereden. Dat stelt toch iets gerust, we zijn niet de enige boefjes 😉
Het uitzicht op de vallei is ondertussen adembenemend. De lagen met bergen, de groene deken aan mos en gras, de stroompjes water die er doorheen krioelen. We dopen het om als het mooiste uitzicht tot nu toe! We zetten onze auto neer op de parkeerplek, midden tussen de schapen. De rust is bijna voelbaar, je hoort hier – op de schapen en buizerds na – helemaal niks.
Natuurlijk wandelen we ook nog even naar Snowdonia park, waar we opnieuw genieten van de prachtige natuur. Ook Moos is helemaal in zijn element. Hij rolt enthousiast door het gras, springt van steen naar steen en rent met een ‘lachebekkie’ de heuvels op en af. Wanneer de avond valt koelt het snel af en kruipen we onder onze dikke winterdeken. We kijken nog even vanuit ons hefdak naar de sterren voordat bij de stilste nacht tot op heden in slaap vallen.
Benieuwd naar onze eerdere avonturen in Europa, lees ze hier: Italië, Frankrijk, België en Luxemburg.
Go Tiny Live Free is al 8 jaar actief met als missie: meer betaalbare, duurzame en vrije woonvormen. Van De Hopman tot 10.000 gerealiseerde woningen – een reis vol groei, projecten en persoonlijke keuzes. In 2025 trekken we met de camper door Europa, op zoek naar nóg meer vrijheid. Volg ons verhaal: out of office & on the road!
