Als je door Schotland reist, weet je dat je te maken krijgt met het Schotse weer. Ook tijdens de mooiste zomer van de afgelopen twintig jaar in het Verenigd Koninkrijk ontkomen wij niet aan de kracht van de elementen. Je reist past echt wanneer je de natuur kunt omarmen (‘Get Salted’ – The Salt Path). Met windkracht zeven op de teller dompelen wij ons dan ook volledig onder in de Scottish way of living.
Na een paar maanden op het vasteland van Europa te hebben vertoefd, met allerlei mooie plekjes zoals het pittoreske havendorpje Barfleur, de kleuren van de Franse Alpen, het Jura gebergte en zelfs een stukje Italië te hebben meegepikt, is het nu tijd voor een nieuw avonturen in het Verenigd Koninkrijk. Benieuwd naar onze camper stories in de UK? Lees hier ons verhaal:
Schotse Highlands, letterlijk met alle winden mee waaien
Op een klein half uurtje rijden van de camping vinden we een mooie wild kampeerspot aan een de voet van een kleine waterval. Bij het invoeren van de navigatie zien we dat we vanwege een ongeval om moeten rijden via Fort Augustus, de toegangspoort voor Loch Ness.
Dit kleine plaatsje staat helemaal in het teken van toerisme: souvenirsshops, bars, restaurants en de populaire Loch Ness cruise. Toeristen uit heel de wereld lopen door het dorp op zoek naar de mythe. Wij pakken al rijdend ook nog een stukje van Loch Ness mee, maar spotten Nessie niet 😉
Na een uur rijden, komen we aan bij de brug waaronder we willen kamperen. Een mooie plek in het groen, aan de waterval en met uitzicht op de bergen. Perfect! We zetten de auto neer met panorama view en drinken een kopje koffie/thee.
Omdat het niet een hele mooie dag is (lees: door de wind is het best fris) wandelen we naar de nabijgelegen Inn voor een lekkere warme lunch. In de, zeker voor Schotse begrippen, sjieke inn is het een komen en gaan van opgedofte oudere toeristen. We voelen ons underdressed én jong. De Poolse barman maakt elke keer als hij langskomt grapjes over welke whiskey Moos wilt drinken. Hij heeft de grootste lol. Wij lachen mee en grappen over deze vermakelijke lunch.
Terug bij de bus neemt ook rondom onze plek de drukte toe. Twee vriendelijke jongens hebben hun bus naast de onze geparkeerd. Op de toegangsweg staan ook al meerdere campers en aan de overkant – officieel voor auto’s verboden – staat ook een hefdak camper. Zo gaan we met 6 campers sterk de avond in. Een zevende zal zich laat in de avond nog bij ons voegen.
Door de waterval en harde wind horen we de drukte om ons heen gelukkig niet echt. Toch is het even schakelen om met zovelen de natuur te delen, het voelt vanavond bijna aan als een camping. Gelukkig kunnen we nog steeds genieten van het landschap. Zeker als de zon haar zonnestralen nog even vallen over de vallei, waardoor we worden getrakteerd op een prachtig schouwspel van moeder natuur.
We kruipen vandaag nog iets dieper de Highlands in: net onder Ullapool aan het water hebben we een gebied gevonden met meerdere parking spots tussen de grazende koeien en aan de uitlopers van de zee.
Net als elke route in de UK is de rit alleen al een groot avontuur. Zodra we de A-weg af zijn en de eenbaansweg opdraaien, krioelen we (weer) moederziel alleen door het landschap. Wanneer we het eerste wildrooster over zijn, staan er koeien langs én op de weg. Ze hebben geen schrik van onze rode bus en blijven rustig staan. Na een korte staredown kiezen ze toch eieren voor hun geld en wandelen ze heel rustig naar de kant van de weg zodat wij kunnen passeren.
Wij rijden door tot de plekken die we hebben gemarkeerd op de kaart. Stuk voor stuk mooie plekken met uitzicht op de zee. Alleen speelt er een ander Schots fenomeen op: wind. Hele harde wind. Suizend over de grasvlakte. Op zich niet heel erg en passend bij het ruige landschap, alleen heeft ons hefdakje een windlimiet. Moos kent dat overigens niet en geniet met volle teugen van de Schotse wind door zijn haren.
We kiezen de spot het meest in de luwte. In het begin lijkt dat een goede keuze, het hefdak kan uit en wij zitten heerlijk vanuit de bus te turen over de fjord. Naar mate de avond valt neemt de wind, en met name de windstoten, toe. Het hefdak klappert en de bus schudt. Ai, dit gaat er wel heel ruig aan toe.
Na een paar heftige windstoten besluiten we het dak naar beneden te halen. We maken ons op voor onze tweede pyjama party: met z’n drieën beneden slapen. Net als de vorige keer, ligt Luck op de bank met z’n benen op de stoel, Adrienne ligt op een matras op de grond tussen de bank en kasten ingeklemd. Gekscherend omgedoopt tot ‘de doodskist’. Moos krijgt de twee voorstoelen, het voeteneinde onder de dashboards en een stukje voor de keuken. Al gaat hij daar licht morrend mee akkoord.
Met de regen tikkend op de ramen en de wind schurend langs de bus, gaan we naar vroeg bed. Al wordt het weinig slapen op de geïmproviseerde bedden. Ach, het is all part of the adventure. Dus gelukkig kunnen we er om lachen en de knuffels van Moos midden in de nacht maken natuurlijk veel goed.
We worden wakker beneden in de bus op onze geïmproviseerde bedden. De wind suist nog steeds langs de bus en ook vandaag lijkt het een onstuimige dag te worden. Met windstoten van windkracht 7 worden we getrakteerd op het staartje van een storm die over zee raast, precies tussen Ierland en Schotland. Per ongelijk zitten wij nu in de noordelijke Highlands midden in de actie.
We hebben steeds naar regen en temperaturen gekeken, maar zijn vergeten de wind apps te kijken. Oeps. Een les voor de volgende keer. We gaan voor vandaag op zoek naar een wild kampeerplek met enige beschutting, zodat we hopelijk vannacht boven kunnen slapen. Met weersvoorspellingen en de storm die aan kracht toeneemt, is het een bijna onmogelijke opgave. Maar goed, je weet maar nooit.
We rijden over een eenrichtingsweg langs lochs en de uitlopers van de zee. Het is weer een wonderschone route met een onstuimige kust die zorgt voor mooie plaatjes. We hebben een paar plekken uitgezocht waarvan we hopen dat deze net in de beschutting van de heuvels en bomen liggen. Op alle plekken lijkt de storm gewoon door te suizen.
We speuren naar het meest beschutte hoekje en wagen het erop: hefdak omhoog. Meteen begint het dak hard te klapperen in de wind. Als we dan ook nog twee beginnende slijtplekken in het doek spotten, weten we genoeg. Windkracht 7 is volgens de boekjes nog okay voor het hefdak, voor ons is het too much. Dus maken we ons op voor pyjama party nummer drie: nog één nachtje knus met z’n drieën beneden slapen.
De rest van de dag brengen we vooral in de camper door. Luck waagt nog een poging voor een wandeling met Moos, die de storm nog steeds wel kan waarderen. Als ook hij klaar is met uitglijden door de blubber, settelen we ons binnen in ons knusse huisje waar we nu alleen gebukt door heen kunnen. Dat is koken met een nieuwe dementie. Toch weten we een heerlijke pasta te fabriceren.
Tussen het suizen van de wind door horen we een hoog geluid. Het is duidelijk een geluid van een dier. We kijken elkaar aan, is dit de bedreigde Schotse wilde kat? Dat kan toch bijna niet, maar wat is het anders? Nog een paar keer horen we het geluid, ook Moos spitst steeds z’n oren. Wat het precies is geweest zullen we nooit weten. Bijzonder is het in ieder geval wel. Net als deze ‘wilde’ overnachting, avonturen en verhalen om niet snelt te vergeten!
Benieuwd naar onze eerdere avonturen in Europa, lees ze hier: Italië, Frankrijk, België en Luxemburg.
Go Tiny Live Free is al 8 jaar actief met als missie: meer betaalbare, duurzame en vrije woonvormen. Van De Hopman tot 10.000 gerealiseerde woningen – een reis vol groei, projecten en persoonlijke keuzes. In 2025 trekken we met de camper door Europa, op zoek naar nóg meer vrijheid. Volg ons verhaal: out of office & on the road!
