We blijven nog even in de Franse Alpen. Na de eerste hoge bergpieken en Les Deux Alpes, gaan we nu naar onze eerste officiële ‘col’, met een gemeentecamping op hoogte in Le Pied du Col. Lees hier ons verhaal:
We gaan nog een tandje hoger...
Om 12:00u hebben we een window van een uur om door de wegopbreking te gaan, waar we heen vanwege Pinksteren nog zonder tijdspad door heen konden. Om 11:50u sluiten we aan in de rij en om 11:58u gaat de wegopbreking open en mogen we er door. ‘On the road again’ nog een tandje hoger: een camping op 1700 meter gelegen aan – volgens de plaatjes – een mooi bergmeer.)
De route leidt ons over een grote stuwdam met een prachtig stuwmeer. Over de, voor ons inmiddels bekende, haarspeldbochten kronkelen we omhoog tot we de 1700 meter bereiken. Precies aan de rand van het bergmeer en het park Ecrins ligt onze gemeentecamping.
Een camping zoals we het graag zien: geen aangewezen plekken, maar een find your own spot en met voldoende bomen voor een schaduwrijke overnachting. Op het randje van de camping vinden we een mooie spot. Wel komen we erachter dat in dit gebied veel kleine berenklauwen groeien, helaas kan Moos daardoor niet aan z’n vertrouwende lange 10 meter lijn. We korten ‘m iets in zodat hij niet door de berenklauwen in de bosjes kan rollen.
We maken een eerste wandeling door Ecrins park, langs inderdaad een prachtig bergmeer met de kleur van ijswater. We wandelen een rondje om het meer en zien tot onze verbazing heel veel wild kampeerders. Iets wat wij dachten dat verboden is in Frankrijk. Later checken we dit bij de camping eigenaresse en zij geeft aan dat er een gedogen beleid heerst.
Na een goede nachtrust worden we wakker van het getik van regen op ons hefdak. Het zou eigenlijk niet regenen, maar in de bergen is niks zo veranderlijk als het weer. En dat blijkt want tegen twaalven klaart het helemaal op en staat de zon weer strak aan de hemel. We willen ons tegoed doen aan een lekkere lunch bij een eco-restaurantje met groentes uit eigen tuin.
Luck vindt via Googlemaps een mooie route om daarnaartoe te lopen: recht door Ecrins park. We trekken onze wandelschoenen aan en gaan van start. Al meteen is het prachtig, zo mooi dat we het bordje verboden voor honden heel even negeren. We gaan het park niet diep in en blijven aan de grens met de rivier. Over keien hoppen we langs het stromende ijswater wat prachtig blauw kleurt. De vergezichten waarop we worden getrakteerd zijn als die van in de National Geographic.
Alsof het hoppen van steen tot steen nog niet avontuurlijk genoeg was, stuiten we op een kudde koeien/stieren met stevige horens. De twee grootste staan meteen op en willen duidelijk hun territorium bewaken. Onze hartslag stijgt en met de bomen tussen ons in en uitwijkend naar het water, proberen we ze met er stevige pas te omzeilen. Na voldoende afstand zijn de koeien tot stilstand gekomen en kunnen wij weer rustig adem halen. Misschien was met hond door het park toch niet het beste idee 😉
We vervolgen onze weg verder tot het dorpje Villar D’Arene is zicht komt. Bij de brug stuiten we op onze volgende uitdaging, hij is afgezet omdat een deel van de kant is weggeslagen. Echt een andere optie hebben we niet, want terug hebben we koeien en verder lopen is dieper het park in, wat niet mag met Moos. Luck trotseert als eerste voorzichtig de brug en ziet dat het gat prima te overbruggen is. Moos en ik volgen daarna en eenmaal aan de overkant, kijken we elkaar toch even opgelucht aan.
Op naar het restaurant en wat eten. Het lokale tentje is een enorme aanrader, met zelfs glutenvrije opties. Dat is nog eens heerlijk bijkomen van een avontuurlijke tocht!
Benieuwd naar onze eerdere avonturen, lees ze hier: Frankrijk, België en Luxemburg.
Go Tiny Live Free is al 8 jaar actief met als missie: meer betaalbare, duurzame en vrije woonvormen. Van De Hopman tot 10.000 gerealiseerde woningen – een reis vol groei, projecten en persoonlijke keuzes. In 2025 trekken we met de camper door Europa, op zoek naar nóg meer vrijheid. Volg ons verhaal: out of office & on the road!
