We zetten koers op Normandië. Onderweg maken we nog enkele stops, voordat we echt gedag zeggen tegen de Franse Alpen na weken in de bergen te hebben vertoefd. Al eerder namen we afscheid van la vita e bella Italië. Benieuwd naar onze tocht richting Normandië? Lees hier ons verhaal:
Op weg naar de verkoeling van de zee
Voor we Normandië induiken, hebben we nog twee stops nodig. Dat brengt ons tot een oude bekende: het hooggelegen La Grave. We hebben hier al eens in de buurt gestaan op een leuke gemeentecamping. Omdat we allebei van nieuwe dingen houden, gaan we niet terug naar die camping. Dit keer zoeken we een plekje in het dorp La Grave zelf, al net zo’n klimmerswalhalla.
We komen uit bij een mooie, maar voor onze smaak, iets te ‘correcte’ camping. Lees: een Franse campingeigenaresse die een strakke camping runt met overal briefjes met instructies. ‘Geen was-/scheerlijnen aan de bomen’, ‘geen badslippers in het badhuis’, ‘geen waterkoker gebruiken’. Hoewel heel veel mensen hier goed op gaan – de lovende recensies liegen er immers niet om en de faciliteiten zijn picobello in orde – houden wij meer van de ‘losse’ benadering. Het liefst geen aangewezen plekken, maar een make-it-your-own. Enfin, genoeg gemuggenzift.
We wandelen naar het dorpje en bezoeken de kerk uit jaar 1100n.C. De begraafplaats is indrukwekkend, met oude zwart-wit foto’s van overleden mensen en uitzicht op de gletsjer. Het is er stil en kalm en, gek genoeg, niet sober zoals dat gevoel vaak bekruipt op begraafplaatsen. De gletsjer schittert overal in het dorp. Hoewel die elke dag verder smelt, blijft het een imponerend gezicht. De gondel naar de top van de berg à €35,- per persoon laten we toch maar even zitten. In plaats daarvan nemen we plaats op een terras en bewonderen de gletsjer van onder. Luck spot twee vossen en een hert die trippelen over de bergwand. Het blijft altijd bijzonder om ‘wildlife’ te spotten!
Vanuit La Grave zetten we de oversteek naar het ‘koele’ Normandië in middels twee tussenstoppen. Als eerste zoeken we het hoogste punt in de Jura op, met een camping op 1000mtr. hoogte. Voor Nederlandse begrippen zeker hoog, voor de Alpen slechts een kleine berg. Na wekenlang in de bergen te hebben gestaan en omringd te zijn geweest door hoge pieken en besneeuwde toppen, is het gek om opeens een ‘vlakke’ omgeving om ons heen te hebben. Met de camping op bijna 1000 meter nemen we ook afscheid van het water waar we sinds Luxemburg – op één uitzondering na – steeds naast hebben gestaan.
De stilte is opeens bijna wennen. Gek genoeg hadden we geen last van het water en was het voor Moos vaak een fijne verkoeling. Toch is het geluid van absolute rust weer heerlijk. Vogels die fluiten, ritselende bomen – de snurkende buurman vergeten we dan maar even 😉 We wandelen door de bossen van de Jura, hetzelfde gebied als de eerste keer dat we hier waren, maar toch compleet anders. Minder groene jungle, meer countryside-achtig. Beelden die we denken in Engeland nog meer te gaan zien. Kortom, een mooie opwarmer voor wat nog mag komen!
De volgende stop op onze tocht naar de Normandische kust is letterlijk geprikt op de kaart: wat is het midden? We komen uit bij een camping in Nerís-les-Bains, een onbekend dorpje met een groot dammeer. Bij aankomst blijkt het meer echter leeg te staan en is de omgeving veranderd in een maanlandschap. Door een breuk in de dam staat er geen water meer in. In een paar weken tijd is het meer leeggelopen. Wat ooit een paradijs voor vissen was, is nu gebroken aarde versierd met skeletten van oude bomen. In het laagste punt van het meer staat nog een beetje water. Hierin spartelen de laatste vissen voor hun leven. Het is een verdrietig gezicht en de geur van al overleden vissen neemt de plek langzaam over.
De volgende dag besluiten we een luchtigere wandeling te maken en trekken het platteland in met een route van 9 km door de omgeving. We wandelen langs weides met grazende koeien in het inmiddels al verkleurde gras. Op de helft van de route komen we bij een oud ingetogen kerkje uit de 19e eeuw. Daarna vervolgen we de route door het bos, met de handen omhoog vanwege de prikkende bramenstruiken. Moos versiert zichzelf ondertussen met bloemen van de hoge grassen. Het is heerlijk om na de lange rit van gisteren de benen te strekken en door de natuur te lopen. ’s Avonds duiken we vroeg ons koude (de nachten zijn hier een stuk koeler – Moos geniet zichtbaar) nestje in, ter voorbereiding op de reisdag van morgen: op de agenda, Normandy!
Benieuwd naar onze eerdere avonturen, lees ze hier: Italië, Frankrijk, België en Luxemburg.
Go Tiny Live Free is al 8 jaar actief met als missie: meer betaalbare, duurzame en vrije woonvormen. Van De Hopman tot 10.000 gerealiseerde woningen – een reis vol groei, projecten en persoonlijke keuzes. In 2025 trekken we met de camper door Europa, op zoek naar nóg meer vrijheid. Volg ons verhaal: out of office & on the road!
