We zeggen gedag tegen Italië en gaan opnieuw de Franse Alpen in, nadat we al eerder in de hoge bergpieken, Les Deux Alpes, Le Pied du Col verbleven. En niet te vergeten ook de Col du Galibier hebben getrotseerd. Lees ons verhaal over de terugkeer in de Franse Alpen hier:
Welkom in het klimmersparadijs van de Franse Alpen
Nadat we afscheid hebben genomen van Italië zetten we weer koers richting Frankrijk, om langzaam weer omhoog te kruipen richting Normandië en vanuit daar de oversteek naar Engeland te maken.
Als je op de weerkaart reist, brengt het je soms ook op onverwachtse plekken. We komen uit bij een boscamping, net over de grens in de Franse Alpen. Al krioelend over de haarspeldbochten is het moeilijk voor te stellen dat er zo opeens een bos opdoemt. Aan weerszijde van de weg staan wel veel bomen, dat wel, maar ruimte voor een boscamping voelt onwaarschijnlijk.
Net nadat we een smal bruggetje over gaan, die twee bergen met elkaar verbindt en nog paar honderd meter te gaan tot de camping, wordt het breder en ontstaat er idd een bos. Wat een bijzondere plek: tussen de bomen, achter de boomstronken, naast het kabbelende riviertje. Het maakt niet uit, je mag zelf je camper (of tent) ergens op het grote terrein behorend tot de camping neerzetten.
We vinden een plek op een bult: het lijkt bijna een koninklijke plek met Moos Musafa als regerende koning. Behendig manoeuvreert Luck de bus op de bult. Met twee blokken op elkaar balanceren we de bus, zodat we waterpas (of bijna waterpas – en aan het eind niet meer waterpas door het mulle grond) staan.
Wanneer we ons verkennende rondje door de omgeving doen, komen we erachter dat we in een klimmers walhalla terecht zijn gekomen. Of volgens Google een van de klimparadijzen van Europa met deze geliefde ‘klim-camping’ als uitvalsbasis. Vanuit de camping loop je zo naar diverse wanden die je kunt opklauteren. Wij aanschouwen ze gewoon even vanaf de grond. 😉
De dagen erop wandelen we elke ochtend een grote ronde door het bos. De eerste klimmers hangen al aan de wanden. De rivier passeren we hopend van steen tot steen, en Moos met z’n pootjes in het water voor verkoeling. De hittegolf doet z’n werk, dus met 30 graden overdag doen we het verder rustig aan.
Wanneer het na de regen in de middag is afgekoeld, maken we een wandeling. Zoals vaak komen we spontaan op een avontuurlijke route door Ecrins national park. De route leidt ons langs de rivier omhoog tot we aankomen bij een grote hangbrug, die twee bergen met elkaar verbindt. Onze stoere Moos gaat met knikkende pootjes mee naar de overkant. Daar is hij als een pauw zo trots.
Wanneer we vervolgens de route zijn verloren, moeten we hoppen van steen tot steen. Luck voorop, Moos de berggeit er achter aan en Adrienne sluit de rij af. Even is het schrikken wanneer Moos met z’n achterpootjes in een smalle gleuf schiet. Hij verblikt of verbloost niet. We gokken dat de route langs de rivier ligt en dalen over de rotsen af naar beneden. Verdwalen kunnen we niet, zo lang we de rivier volgen. Klauterend beneden aangekomen, vinden we het pad terug naar de camping. Met een grote glimlach komen we daar: wat is wandelen door de natuur toch heerlijk!
Benieuwd naar onze eerdere avonturen, lees ze hier: Frankrijk, België en Luxemburg.
Go Tiny Live Free is al 8 jaar actief met als missie: meer betaalbare, duurzame en vrije woonvormen. Van De Hopman tot 10.000 gerealiseerde woningen – een reis vol groei, projecten en persoonlijke keuzes. In 2025 trekken we met de camper door Europa, op zoek naar nóg meer vrijheid. Volg ons verhaal: out of office & on the road!
