Tussen eeuwenoude mythen en een nieuwsgierige emoe (‘dat is een grote vogel hè Moos’) slingeren we langzaam richting Wales. Niet voordat we een bijzonder wandelavontuur en onze eerste pub overnachting meemaken,
Na een paar maanden op het vasteland van Europa te hebben vertoefd, met allerlei mooie plekjes zoals het pittoreske havendorpje Barfleur, de kleuren van de Franse Alpen, het Jura gebergte en zelfs een stukje Italië te hebben meegepikt, is het nu tijd voor een nieuw avonturen in het Verenigd Koninkrijk. Benieuwd naar onze camper stories in de UK? Lees hier ons verhaal:
On the road to Wales
‘s Ochtends worden we gewekt door het lage geloei van koeien, grazend in de weilanden aan de overkant van de weg. We maken nog een laatste wandeling door het landschap van Dorset: een county die verraste met haar stille vergezichten. Zacht glooiende heuvels die steeds weer anders kleuren in de gloed van de zon, een prehistorisch dorpje en de kapel hoog op de heuvel. Stille bakens in het tijdloze decor.
Toch gaan we verder, na twee dagen wild te hebben gestaan, hebben we wel weer zin in een douche. We vinden een kleine camping op een actieve melkboerderij. Na vannacht zijn we gewend aan het geroezemoes van de koeien, dus twee nachten op een melkboerderij klinkt ons goed in de oren.
Onderweg naar de camping rijden we door Glastonbury, vooral bekend van Britian’s grootste festival, maar ook van vele mythische verhalen. Nog voor we het centrum bereiken zien we de eerste mensen met stokken, gekleurde gewaden en veren in de haren voorbij lopen. Het is bijna alsof we zelf een sprookje instappen. We rijden nog wat rond door de straten vol hippie campers, 80’s rock en pubs. Na wat mensen kijken, rijden we door naar onze ‘melkboerderij camping’.
De volgende ochtend maken we een wandeling van 7 km door een natuurreservaat. Op houten vlonders lopen we over het water en proberen we vogels te spotten. We zien een waterhoentje en een meeuw – niet spectaculair, wel mooi. Tot Moos opeens stil blijft staan bij een bosje. Wanneer hij een keer kort blaft, schiet er een emoe omhoog die achter het bosje lag te rusten. Moos weet niet wat hij ziet, dat is wel een hele grote vogel! Wij kijken elkaar verbaast aan en gieren het daarna uit van het lachen.
De dag erop slaan we nog een laatste litertje melk in, voordat we koers zetten naar de Mendip Hills. Onderweg stoppen we in Wells, de kleinste stad van Engeland. De stadsrechten heeft Wells te danken aan haar kathedraal. We parkeren net buiten het ommuurde centrum en wandelen via een poort naar binnen. Bij Bishop’s Palace lopen we rond de gracht, waar Engelsen lunchen en zwanen de kruimels opvangen. Een smal steegje via een wachttoren brengt ons op een binnenplaats met schattige huizen en koninklijke schoorstenen.
De kathedraal zelf is indrukwekkend groot, een stuk groter dan haar zuster in Winchester. Net als in Winchester vragen ze flink wat entree. We bewonderen de kathedraal alleen van buiten.
We overnachten wild in de Mendip Hills, vlak bij het plaatsje Sherborne. Een dorpje met 18e-eeuwse huisjes bijna geen leven op straat is, behalve een paar boeren met schapen. We vinden een mooi plekje op een parkeerplaats aan de rand van het dorp met uitzicht over de akkers. Moos springt de auto uit en volgt sporen van veldmuizen, vossen en herten. We wandelen diverse routes door de glooiende natuur en blijven hier twee nachten.
Omdat veel campings in Wales vol zitten in het weekend, besluiten we een tussenstop te maken bij een pub — een gebruikelijke manier van overnachten in de UK. Je mag gratis op het terrein staan als je binnen een drankje of een hapje doet. We bellen de Anchor Inn, een pub aan de rivier met een grasveld voor campers. Geen probleem, we zijn welkom.
Na een uurtje rijden vanaf de Mendip Hills komen we aan in Epney, een gehucht op de grens met Wales. De eerste borden in het Welsh duiken op en het accent verandert hoorbaar. We parkeren de bus op het grasveld achter de pub. Met maar één andere camper hebben we vrije keuze. We nestelen ons in de backyard van de pub, met uitzicht op de rivier en grazende koeien. Het is er prachtig. We bestellen een drankje en wagen ons aan het eten. Helaas van de categorie FEBO. Volgende keer toch even de menukaart checken voor we boeken 😉
Omdat het er wel heel mooi is wandelen we de frituur eraf langs de rivier. Het doet wat denken aan de uiterwaarden bij Nijmegen. Bij terugkomst is de pub goed gevuld (pikant detail: iedereen komt met de auto), maar wij slaan over en kiezen voor een vroege nacht. De zonsondergang pikken we gelukkig nog net mee.
Benieuwd naar onze eerdere avonturen in Europa, lees ze hier: Italië, Frankrijk, België en Luxemburg.
Go Tiny Live Free is al 8 jaar actief met als missie: meer betaalbare, duurzame en vrije woonvormen. Van De Hopman tot 10.000 gerealiseerde woningen – een reis vol groei, projecten en persoonlijke keuzes. In 2025 trekken we met de camper door Europa, op zoek naar nóg meer vrijheid. Volg ons verhaal: out of office & on the road!
