Na talloze kilometers over smalle eenrichtingswegen is het moment daar: voor de tweede keer steken we de grens met Engeland over, op weg naar de Schotse Highlands. We volgen het spoor van William Wallace en worden meteen gegrepen door het overweldigende groen dat de heuvels siert. Hoog boven zeeniveau, in de hoogste pub van Schotland, maken we kennis met de echte ‘Scottish way of life’..
Na een paar maanden op het vasteland van Europa te hebben vertoefd, met allerlei mooie plekjes zoals het pittoreske havendorpje Barfleur, de kleuren van de Franse Alpen, het Jura gebergte en zelfs een stukje Italië te hebben meegepikt, is het nu tijd voor een nieuw avonturen in het Verenigd Koninkrijk. Benieuwd naar onze camper stories in de UK? Lees hier ons verhaal:
In de voetsporen van Willam Wallace
Vandaag is de dag: we gaan Schotland in! Iets waar we allebei enorm naar uit hebben gekeken. Een ‘land’ dat al jaren, na het zien van Braveheart, op ons lijstje staat. We rijden Schotland in over de M6. Zo snel als we kunnen gaan we de snelweg af en nemen we de ‘scenic route’. Het is zo groen als we ons erbij hadden voorgesteld: groene heuvels met hoge grassen, groene heuvels met hoge dennenbomen, overal is het groen! Daar waar we in het zuiden van Engeland door de warme zomer veel uitgedroogde vlaktes hadden, is de natuur hier volop in bloei. Met 250 regendagen per jaar, niet gek.
Ook wij krijgen meteen een echt Schots welkom: regen en wind. Wij zijn echter zo enthousiast om in Schotland te zijn dat het de pret niet mag drukken. Wat het toffe aan Schotland is dat je hier legaal mag wild kamperen. Overal waar je wilt, mag je overnachten zolang je niet op privé terrein, afgeschermde gebieden (lees: achter hekken of een van de twee verboden wildparken) gaat staan én je niks achterlaat, dan is alles toegestaan.
Het is alsof we door een levensgrote camping rijden, overal zien we mooie plekken om te staan. We rijden naar een gebied waar veel mensen wild kamperen. Luck had op Google maps een mooie doodlopende weg gezien die leidt naar de top van een heuvel. We slaan het gravelpad omhoog in. Het is een stuk steiler dan verwacht, al slippend rijden we het steilste stuk omhoog. Okay, dit is de max van wat we moeten willen met onze rode makker. Eenmaal boven hebben we een prachtig uitzicht, maar er ruist ook een keiharde wind. We besluiten een plek meer in de luwte op te zoeken voor onze nachtrust.
Achteruitrijdend moeten we terug, door de regen is er immers geen plek om op het sompige gras te draaien. Luck manoeuvreert ons mega knap de berg af. Met Moos op Adrienne haar schoot is zij blij als we weer vooruit kunnen rijden. We rijden door, langs een kabbelend beekje. We komen uit in een klein gehuchtje dat vanaf 1700 een loodmijndorp was. De oude werktuigen en mijnkarretjes zijn nog bewaard gebleven en pronken tussen het groen. We vinden hier aan de beek een prachtige plek. Net wanneer we gesetteld zijn en de omgeving willen verkennen, komt het met bakken uit de lucht. Hello Scotland!
We schuilen in de bus en proberen ergens een telefoonsignaal te vinden om de weerapp te openen. Als we ergens in een hoekje van de bus een klein spoortje signaal vinden, zien we dat de regen de rest van de middag en avond aanhoudt. We maken een plan de campagne: in een droog (of beter gezegd: droger) moment wandelen we terug naar het dorpje op 28 minuten lopen en gaan we een drankje doen bij de lokale pub.
Zo gezegd, zo gedaan. Met een behoorlijk nat pak komen we aan bij de pub. Wanneer we de deur openen, is het alsof we bij de Hell’s Angels naar binnen zijn gestapt. De pub staat vol met mannen met lange baarden in leren kledij. Het is een gezellig samenkomen en wij worden hartelijk ontvangen. We zoeken een leuk tafeltje uit en bestellen een drankje. Wanneer de jukebox door de eerste motorrijder wordt gevonden, komt de eerste 80’s rock classic uit de speakers. De trend is gezet, de ene na de andere oude rockhit komt voorbij. Wat een toffe sfeer is het hier in de hoogste pub van Schotland, gelegen op 1531 feet (440 meter) hoogte.
Na wat drankjes en een lekker maaltje besluiten we terug te gaan naar de camper. Ook dit keer halen we een nat pak. De wind is toegenomen naar een windkracht 6 en suist langs de camper. In het hefdak wordt dat een hele onrustige nacht, dus we doen een pyjama party: met z’n drieën beneden liggen op geïmproviseerde bedden. Eentje met een matras op de grond tussen de kast en de bank geklemd, de ander op de bank met een stoel voor het voeteneind en Moosje op de voorstoelen of tussen de stoelen in. We zien er de lol van en stiekem is het zo voor een nachtje best romantisch.
De volgende ochtend worden we met z’n drie-tjes beneden in de bus van het geruis van de wind tegen de bus. Moosje komt nog even bij Adrienne op het matras op de grond knuffelen, de bofkont, voordat we opstaan. We maken een ochtendwandeling door de vallei over de ‘historic route’ met -net als gisteren- interessante informatie over het mijndorp uit 1710. Als we donkere wolken zien naderen, besluiten we een sprintje te trekken naar de bus. Net iets te laat springen we alsnog met een half natte broek in de bus in. Ach, we kunnen er maar beter aan gaan wennen, want this is the Scottish life. En aangezien onze weerapps ook niet te vertrouwen zijn, gaan we vermoedelijk nog wel vaker nat regenen.
Ons plan voor vandaag is om een stukje dieper Schotland in te duiken, tot we een mooie spot vinden om wild te kamperen. Na gisteren lijkt dat geen moeilijke opgave. Vol frisse moed stappen we de auto in op zoek naar onze nieuwe overnachtingsplek. We passeren weer onze hoogste pub, het mijndorpje en slaan daarna af richting het noorden. Al snel komen we in landbouwgebied, met sobere dorpen en veel afval dumping langs de weg. We schrikken een beetje van wat we zien. Dit is totaal niet wat we bij Schotland hadden verwacht.
Ook voelen we ons gezien de staat van de dorpen, de hoge hoeveelheid afval langs de weg niet heel senang om hier ergens te gaan wild kamperen. We rijden daarom verder door, iets meer richting de kust en wat verder weg van Glasgow. We vermoeden dat de voorsteden al met een grote schaal rondom Glasgow beginnen en dat dit daardoor ook een armer gebied is.
We schuiven op naar links, alleen de landbouw ‘schuift met ons mee’. Overal afgezette stukken landbouwgrond met grazend vee. In geen velden of wegen is hier een mogelijkheid tot wildkamperen. Wat een kort ritje had moeten worden, wordt een lange zoektocht. We zetten de auto aan de kant, speuren Google maps af naar mooie plekken. Elke keer als we bij een plek aankomen, is wildkamperen niet mogelijk (lees; privé gebied, sompig gras, geen fijn gevoel).
Op een gegeven moment vinden we een waterreservoir, laten we daar eens gaan kijken. Als we daar aankomen blijkt het waterreservoir aan een industrieel gebied te grenzen. Niet echt idyllisch, maar welke keuze hebben we anders? Als we de auto hebben geparkeerd kijken we voor de zekerheid nog even op Park4Night, meer mensen hebben hier gestaan. Meermaals is er melding gedaan van onveilig gevoel. Okay dit gaan we niet doen.
Weer zoeken we verder. Het is inmiddels 16:30u en we zijn al 4 uur aan het rijden. Luck vindt een regionaal park op nog weer 30 minuten rijden, maar met goede recensies op Park4Night. Even tanden bijten en nog 30 minuutjes verder rijden. Als we aankomen is het een mooi, schoon park met meerdere kleine parkeerplaatsen tussen de bomen. Vanuit het visitors centre zijn verschillende wandelroutes uitgezet en er is een toiletgebouw. Het voelt goed aan. We zien al twee campers staan en parkeren onze camper uiteindelijk op de achterste parkeerplaats, in de luwte van de bomen.
He he, we zijn er! Ja ook dit hoort bij reizen. Samen maken we de balans op hoe we dit de volgende keer anders kunnen doen. Onze conclusie: toch wat voor onderzoek doen op Park4Night naar een regio waar meerdere mensen al hebben gestaan, met een positieve ervaring. We maken nog een heerlijk maaltje, wandelen nog een rondje met Moos door het park met ‘hut circles’ en duiken dan vroeg ons nestje, in onder ons hefdakje. Met het getik van de regen vallen we in slaap.
Benieuwd naar onze eerdere avonturen in Europa, lees ze hier: Italië, Frankrijk, België en Luxemburg.
Go Tiny Live Free is al 8 jaar actief met als missie: meer betaalbare, duurzame en vrije woonvormen. Van De Hopman tot 10.000 gerealiseerde woningen – een reis vol groei, projecten en persoonlijke keuzes. In 2025 trekken we met de camper door Europa, op zoek naar nóg meer vrijheid. Volg ons verhaal: out of office & on the road!
