Vanuit de hoogste pub van Schotland dalen we af richting de kust, waar we kennismaken met de vriendelijke en bijna onverstaanbare boerin Kathie. Op haar levendige erf worden we begroet door honderden schapen, tientallen paarden, vijf kwispelende honden, een pasgeboren puppy en twee eigenwijze loslopende ezels. We spotten onze allereerste Highland cow en dompelen ons onder in het dorpsleven, met een bezoek aan de lokale pub vol karakter en bijzondere verhalen.
Na een paar maanden op het vasteland van Europa te hebben vertoefd, met allerlei mooie plekjes zoals het pittoreske havendorpje Barfleur, de kleuren van de Franse Alpen, het Jura gebergte en zelfs een stukje Italië te hebben meegepikt, is het nu tijd voor een nieuw avonturen in het Verenigd Koninkrijk. Benieuwd naar onze camper stories in de UK? Lees hier ons verhaal:
Met een pint in de hand onze ogen uit kijken
Ons ritme van 3 dagen wild, 2 op de camping houden we vast. Dus na 3 daagjes wild te hebben gestaan, koersen we vandaag naar een camping. Deze hadden we gisteren al vastgelegd, dus we hoeven vandaag even niet zoeken. Gewoon simpelweg de navigatie volgen naar onze boerderij camping dichtbij de kust. We komen aan en worden hartelijk ontvangen door Kathie – met haar extreme schotse accent waardoor ze bijna niet te verstaan is -, haar honderden schapen, tientallen paarden, vijf honden, newborn puppy (so cute!) en de twee loslopende ezels.
Het is een drukste van jewelste en druk is Kathie zelf ook. Niet alleen met haar boerderij, ook in haar doen en laten. De Schotse/Engelse woorden rollen van de tong. We kunnen er nog net uit opmaken dat we mogen overal staan. Top, daar houden we van! We vinden een mooie plek, met uitzicht op de Schotse heuvels vol witte vlekjes, oftewel de schapen van Kathie.
Net als altijd gaan we meteen de omgeving verkennen. We vragen Kathie om een route en wandelen op haar advies langs de rivier. Het is een enorme blubber bedoeling, dus we glibberen door de modder langs de rivier. Plots staat daar een prachtige highland cow, wow wat een mooi beest. Stiekem zijn we blij dat er tussen ons en hem/haar een hek zit. Ook al staat hij/zij ons rustig en vredig aan te kijken, met Moos erbij weet je nooit hoe dieren reageren. Na een tijdje glibberen gaan we terug naar de bus.
De volgende dag willen naar de top van … rock (we zijn de naam kwijt). Een volgens Kathie prachtige route met op de top een 360 graden uitzicht. Klinkt goed! We trekken onze wandelschoenen en starten de 5 km route naar de top. Kathie heeft niet gelogen, het is enorm mooi. Aan de ene kant pronken de Schotse heuvels vol groene weides en aan de andere kant blinkt de zee met de reliëfs van de volgende schiereilanden.
Het is nog best klauteren naar de top, zeker het laatste stuk is steil. Eenmaal boven staat er een goede wind en doen we snel onze regenjassen aan, zodat we rustig van het uitzicht kunnen genieten. Moos gaat er ook voor zitten en tuurt in de verte. We boffen enorm want het is een geweldige dag en kunnen ver kijken. We zien zelfs onze rode bus blinken in de verte. We nemen bovenop de punt even lekker de tijd, waarna we onze 5km terug weer inzetten.
Om wat rust in te bouwen, boeken we nog dagje bij op de camping. Het wordt een grijze dag, gelukkig ook met droge periodes of slechts lichte miezer. Extra boffen dat we de rock gisteren met de zon hebben mogen beleven. Vandaag willen we naar het nabijgelegen kustplaatsje Largs wandelen om in de pub te lunchen. Het is uurtje lopen dat we gelukkig zo goed als droog doorstaan.
We komen aan bij onze dog friendly pub, waar we wederom met Schotse hartelijk worden ontvangen. We nemen plaats aan een tafel vlakbij de bar. Het wordt een vermakelijke lunch, want we kijken onze ogen uit. De eerste stamgast zit al aan de bar en lalt van alles wat wij niet kunnen verstaan. Niet veel later schuift een bolle mevrouw (hoe kun je het aardig zeggen, het overgewicht is hoog in de UK en Schotland nog meer zo lijkt) aan die tijdens haar lunchpauze even een Despo komt doen. Niet veel later schuift een man aan die rechtstreeks van de set van de Vikings had kunnen lopen. Om vervolgens niet veel later een vrouw met een enkelband door de pub te zien rennen, bedwelmt in een enorme rooklucht. Het is een komen en gaan van gasten, die allemaal voor, tijdens of na hun werk aan de bar een pint komen doen.
En hoewel we onze ogen te kost geven, moet ook gezegd worden dat iedereen stuk voor stuk enorm aardig en vriendelijk is. Wat de Schot aan modebewustzijn mist, wordt meer dan gecompenseerd in vriendelijkheid en een sociale cohesie. Hier maakt het uit hoe je er uit ziet, je bent gewoon lief naar elkaar. En laten we eerlijk wezen, stiekem is dat toch de kern van het leven.
Na te zijn opgeladen (figuurlijk dan) op de camping van Kathie, gaan we weer het wild in. Met ons nieuwe game plan van start: vooronderzoek op Park4Night naar een gebied met een paar wildkampeeropties bij elkaar. We slaan het bekende Loch Lomond national park over, aangezien je daar tussen maart en september alleen met een ‘permit’ mag overnachten. Volgens Kathie een goede keuze, ‘verder op is het net zo mooi’. So, off we go!
Voordat we de natuur induiken, stoppen we eerst bij een dierenwinkel waar we online eten voor Moos hebben besteld. Als we er aankomen, blijkt onze bestelling nog niet binnen. Ook hier valt de Schotse vriendelijkheid weer op: het personeel springt meteen bij om ons te helpen en met een oplossing te komen. Uiteindelijk krijgen we in plaats van de 14kg voordeelverpakking, 5x 3kg Purina brokken mee (welke vanwege de kleine inhoud veel duurder zijn). We hebben nu zelfs een kilo meer en de kleine verpakkingen zijn ook nog eens beter op te ruimen. Wij blij, Moos blij, de winkel blij met een mooie door ons achtergelaten review.
We navigeren ons naar de regio waar we hopen een mooie plek te vinden. Eenmaal aangekomen bij de eerste plek, valt deze met eigen ogen toch tegen. Hij ligt dicht bij een drukke weg en onze voorgangers hebben hun rotzooi niet opgeruimd. Iets waar wij allebei erg verdrietig van worden, het besef dat mensen de natuur zo kunnen achterlaten. Kortom, we rijden verder. Daar waar volgens Park4Night meer plekken zouden moeten zijn, zien wij vooral privé terreinen langs de route.
Na een tijdje speuren, zetten we de auto aan de kant. We hebben geleerd van de vorige keer: als we al een tijdje niks zien, is het slimmer de regio te verlaten en een plek een stuk verder op te zoeken. We vinden een plek op loopafstand van een groot meer. De recensies zijn goed, het is er schoon en ligt net iets van de weg af. We koersen er op af.
De plek ligt verborgen tussen het groen: overal grote tropenbladeren, lianen en hoge bebossing. Het lijkt wel alsof we in de jungle zijn! Door de hoge bebossing hebben we vanaf de plek geen uitzicht op het meer. Aangezien we al weer lang in de auto hebben gezeten, nemen we dat voor lief en parkeren we de bus op het verscholen plekje.
De zon brandt aan de horizon, we kunnen zelfs onze stoeltjes buiten zetten. We pakken het moment en wandelen ook nog even naar het meer, waar vissers hun catch of the day aan het bekijken zijn. We lopen nog een stukje verder langs het meer waar een prachtig oud pand staat, waarschijnlijk het vroegere thuis van een van de Schotse clans. Wanneer we weer bij de weg uitkomen, slaan we terug onze verscholen plek in. Bij het vallen van de avond luiden twee uilen al ‘zingend’ de avond in. Met hun oe’s op de achtergrond vallen we in slaap.
Benieuwd naar onze eerdere avonturen in Europa, lees ze hier: Italië, Frankrijk, België en Luxemburg.
Go Tiny Live Free is al 8 jaar actief met als missie: meer betaalbare, duurzame en vrije woonvormen. Van De Hopman tot 10.000 gerealiseerde woningen – een reis vol groei, projecten en persoonlijke keuzes. In 2025 trekken we met de camper door Europa, op zoek naar nóg meer vrijheid. Volg ons verhaal: out of office & on the road!
