Soms valt alles samen en kom je op plekken die je bijblijven. Omdat ze meer zijn dan alleen een bestemming: ze worden een stukje van het verhaal. Op onze route richting het zuiden vallen we met onze neuzen in de boter en belanden we op zo’n plek. Aan de oostkust van Engeland komt ons verhaal samen aan The Salt Pan Road.
Na een paar maanden op het vasteland van Europa te hebben vertoefd, met allerlei mooie plekjes zoals het pittoreske havendorpje Barfleur, de kleuren van de Franse Alpen, het Jura gebergte en zelfs een stukje Italië te hebben meegepikt, is het nu tijd voor een nieuw avonturen in het Verenigd Koninkrijk. Benieuwd naar onze camper stories in de UK? Lees hier ons verhaal:
‘Getting Salted’ aan Salt Pan Road
Met drie dagen wild kamperen namen we in stijl namen we afscheid van Schotland. Nu we op Engels grondgebied zijn, koersen we af op een camping. Met twee hele mooie nazomerdagen voor de boeg, een perfecte bestemming.
Back in England zijn er weer overal Public Footpaths die boerenweides doorkruisen en natuurgebieden met elkaar verbinden. We willen een wandeling maken door North York Moors National Park, een weids natuurgebied aan de oostelijke kant van graafschap Yorkshire. De wandeling start vanaf de camping en leidt ons over de kam van de hoge heuvels waar we vanaf onze kampeerplek op uitkijken.
Vol frisse moed starten we onze wandeling. De apps staan open om ons over de juiste paden te leiden. Al binnen de eerste kilometer komen we de eerste uitdaging tegen: we moeten over een smal afgezet pad grenzend aan een paardenweide met een hoge voltage op de primitieve omheining. Met handen in de lucht en vooral Moos aan een hele korte lijn, zodat zijn staart de stroomdraad niet raakt, sluipen we het pad door. Poe, gelukkig komen we zonder stroomschokken aan de overkant.
We wandelen verder over de met bordjes aangegeven route en via onze eigen navigatie. Het duurt niet lang voor we het volgende obstakel tegenkomen. We mogen dwars door een weiland met een vijftal paarden. Op zich geen probleem, want de beestjes staan er rustig bij. Maar met Moos weet je het nooit hoe andere dieren reageren. De paarden lijken niet geïnteresseerd en we kunnen rustig doorlopen. Het levert wel een behoorlijk kabaal op wanneer alle honden uit de nabijgelegen kennel aanslaan op onze oversteek. Met het geblaf op de achtergrond stappen we de weide door.
Eenmaal de weide voorbij komen we weer in de rust en klimmen we de 210 hoogtemeters omhoog. Het uitzicht op de vallei is prachtig en door het mooie weer kunnen we ver kijken. Boven ons hangen verschillende paragliders in de lucht die net de heuvel zijn afgerend en zich mee laten voeren op de luchtstromen. Moos probeert ondertussen een korhoen te vangen, zijn nieuwe hobby. Hij realiseert zich alleen niet dat ze kunnen fladderen en springt bijna zelf de heuvel af om ze achterna te gaan.
Door de varens heen klimmen we verder de heuvel op. We stoppen voor een picknicklunch voordat we de laatste, meest pittige hoogtemeters gaan maken. Al klimmend en klauterend over het gladde modderpad bewegen we ons omhoog. Als we denken alle hoogtemeters te hebben gehad, lopen we tegen een nieuw geplaatst hek aan. Precies op onze route. Uhhh,..?! Het hek is te hoog om overheen te klimmen. Dat betekent langs het hek op omhoog. Moos wil in eerste instantie het kleine gat in het hek door, want hij vindt de klim omhoog te spannend. Wij snappen hem, want het is behoorlijk steil omhoog. Toch hebben we geen andere keuze. Uiteindelijk komen we al vasthoudend en optrekkend aan het hek puffend boven.
We vinden op maps.me de nieuwe route en pakken deze weer op. Al snel hebben we spijt dat we niet via de gewone weg naar beneden zijn gegaan. Het nieuwe pad wordt duidelijk nog niet veel gebruikt. Het is bijna dichtgegroeid met varens, brandnetels en andere prikkers. Vooral voor Luck in z’n korte broek geen pretje. Na een tijdje ploegen komen we uit op een breder pad. We plukken de teken van ons benen en volgen de bordjes richting de camping. Door een mooi bos met kleine houten bruggetjes maken we de laatste meters naar de bus. Daar ploffen we neer in de zon, die nog volop aan de horizon staat. We kunnen zelfs buiten avondeten: wat zijn we geluksvogels!
Na twee heerlijke dagen op de camping verlangen we naar de kust. Onze bestemming: een idyllische parkeerplek hoog boven de kliffen, met uitzicht over zee. Toen we net in het Verenigd Koninkrijk aankwamen, keken we The Salt Path — de verfilming van het gelijknamige boek over Raynor en Moth, die na het verliezen van hun huis besluiten de 630 mijl lange South West Coast Path te bewandelen. Onderweg komen ze dichter bij zichzelf en ontdekken ze wat echt belangrijk is in het leven.
Aangekomen bij de parkeerplaats op onze eigen Salt Pan Road (niet gelogen, oprecht de naam van de straat) voelt het alsof we in onze eigen boekverfilming van de Salt Path zijn binnengestapt. Net als Raynor en Moth wandelen we langs de Engelse kust en kijken we uit op zee. Eén met de elementen worden we ‘gezout’ en aangeraakt door de natuur. Een scene uit de film die onze reis symboliseert, omdat we – net als in de film – geleerd hebben de elementen van de natuur te omarmen. (Quote uit film: “I can tell you have the look. It’s touched you, it’s written all over you: you’ve felt the hand of nature. It won’t ever leave you now: you’re salted“).
Op deze idyllische plek valt alles samen. Alsof de plek zelf symbool staat voor onze reis — en juist dat maakt deze overnachting extra bijzonder. Met niemand om ons heen genieten we hier, aan de kust, van wat we onderweg hebben geleerd: hoe we dichter bij de natuur kwamen en de dagen namen zoals ze kwamen. Dankbaar voor ons eigen Salt Path (Road)!
Benieuwd naar onze eerdere avonturen in Europa, lees ze hier: Italië, Frankrijk, België en Luxemburg.
Go Tiny Live Free is al 8 jaar actief met als missie: meer betaalbare, duurzame en vrije woonvormen. Van De Hopman tot 10.000 gerealiseerde woningen – een reis vol groei, projecten en persoonlijke keuzes. In 2025 trekken we met de camper door Europa, op zoek naar nóg meer vrijheid. Volg ons verhaal: out of office & on the road!
