Op onze route richting de zuidoostkust van Engeland doorkruisen we drukke stedelijke gebieden waar de menselijke hand de natuur heeft overvleugeld. Na een echte dollemansrit vol capriolen belanden we aan de rand van het bos, waar de ‘bosbewoners’ ons ’s ochtends vriendelijk wakker maken met hun geritsel en de drukke steden alsnog nog mijlenver weg lijken.
Na een paar maanden op het vasteland van Europa te hebben vertoefd, met allerlei mooie plekjes zoals het pittoreske havendorpje Barfleur, de kleuren van de Franse Alpen, het Jura gebergte en zelfs een stukje Italië te hebben meegepikt, is het nu tijd voor een nieuw avonturen in het Verenigd Koninkrijk. Benieuwd naar onze camper stories in de UK? Lees hier ons verhaal:
Slapen tussen de wilde dieren uit het bos
We dalen vandaag verder af richting het zuiden. Het is een behoorlijke uitdaging om in dit stuk Engeland een wild kampeerplek te vinden. We doorkruisen de stedelijke gebieden met grote plaatsen als York, Leeds en Sheffield. Al rijdend zien we hoogbouw en grote kerncentrales. De mens heeft in deze regio’s de overhand te hebben en stukjes natuur van de gebaande paden lijken ver weg.
We speuren door, want we geven ons niet zo maar gewonnen. Uiteindelijk belanden we in een beschermd stukje bos eigendom van de Forestry Commission. Een levendig bos met oude bomen en veel wildlife, waar je alleen te voet doorheen kunt wandelen over de met bordjes gemarkeerde wandelpaden. We vinden een plek tegenover de officiële parkeerplaats die aan de eenbaansweg ligt dat dit park doorkruist.
Het is op het randje van wat mag, want officieel valt dit wel onder de noemer ‘wild’ wild kamperen. Iets wat in Engeland volgens de regels niet is toegestaan. Je mag alleen overnachten op officiële parkeerplaatsen, zonder daar camping gedrag te vertonen. Dat laatste, het uitstallen van je stoelen, tafels, een luifel, doen we sowieso niet, maar toch blijft het stiekem voelen wanneer we onze bus parkeren aan de rand van het bos op een steenworp afstand van de officiële parkeerplaats.
Bijzonder overnachten is het wel: wanneer de avond valt wordt het pikkedonker. Hier en daar tussen de bomen door zien we een ster, verder zien we helemaal niks. Moos heeft de hele avond zijn oortjes al gespitst, hij hoort natuurlijk meer dan wij. Wanneer wij in ons hefdakje liggen horen ook wij ook allerlei geluiden: een roepende uil, een ritselende eekhoorn, een gek hoog piepend geluid wat in de ochtend gewoon van een koe blijkt. En iets ‘groots’ rustig wandelend langs de bus, al takkend brekend. We vermoeden een ree of misschien wel ‘gewoon’ een das. Want zo in de avond klinkt alles groter. In de ochtend worden we opnieuw wakker van de eekhoorn, klauterend naast ons in de boom. Dit is nog eens, into the wild!
Ook vandaag is het weer een behoorlijke zoektocht naar een wild kampeerplek. We markeren van tevoren wat plekken op Park4Night en navigeren naar de dichtbijzijnste. Vanuit daar kunnen we altijd nog verder doorrijden als we de plek niet zo fijn aanvoelt.
Wat we toen nog niet wisten is dat ons een hele dolle rit te wachten stond, met het ene na het andere bizarre gebeuren. De drukte van de steden is voelbaar op de weg. Ook op een doordeweekse vrijdag is het de hele dag druk op de weg. In de dorpjes die we doorkruisen staan we regelmatig even stil en ook de diverse wegwerkzaamheden zorgen voor wat oponthoud.
Als we ons eenmaal op de A-weg (een 90km/u weg) begeven, besluit onze voorganger plots midden op de weg op de rem te staan om z’n auto vervolgens half op de weg en half in het gras stil te zetten. Met een noodrem komen we tot stilstand, de spullen schuiven door de bus. We weten de auto te omzeilen en gelukkig zit achter ons ook een oplettende autorijder, die ook zijn rem op tijd weet te vinden. Nog maar net van de schrik vrijgekomen rijden we verder en slaan op een smalle B-weg in. Hier komt een tegenligger ons tegemoet die wel heel lang in het midden blijft rijden. Door een uitwijk manoeuvre van Luck gaat het net goed en weten de auto’s elkaar niet te raken. Jeetje, wat is het vandaag!
We vervolgen onze weg en komen aan bij de eerste stop. Op de plaatjes een mooie parkeerplaats aan de zee. In werkelijkheid een drukke parkeerplaats aan een omgeploegd weiland en nog een paar kilometers te gaan tot de zee. We doen er een korte ronde met Moos, smeren een boterham en besluiten verder te rijden naar een volgende optie in het bos.
Als we weer op de weg zitten, blijft het net zo’n dolle rit als ervoor. Wanneer er een korhoen op een hele drukke A-weg oversteekt, schiet ‘ie precies voor onze bus langs waardoor wij ‘m niet meer kunnen omzeilen en hij onder de bus terecht komt. Een harde klap volgt en wij blijven verdrietig achter. De hoeveelheid dode dieren langs de weg in de UK heeft ons al vaker geraakt, maar er zelf eentje raken komt nog wel ff harder binnen. We moeten er even van bijkomen.
We komen aan op de volgende parkeerplaats in het bos waar we opnieuw verdrietig worden. Dit keer vanwege de grootte hoeveelheid afval die in de natuur is gedumpt. Van plastic zakken tot complete bureaustoelen, het ligt er vol mee. De parkeerplaats is daarnaast een ontmoetingsplek voor mannen. De auto’s rijden af en aan. Alles bij elkaar voelt het niet fijn, dus we rijden door. We rijden inmiddels al vijf uur en zijn alledrie ook redelijk gaar. Niet heel veel verder ligt een ander bos, laten we daar gaan kijken. De kleine parkeerplaats ligt aan een doodlopende weg en tussen de hoge dennen. Het is er schoon en rustig, oftewel een prima plek voor vandaag.
Terwijl Adrienne ga koken, loopt Luck met Moos nog voor het donker wordt een ronde voor het bos. Ze spotten samen boomkruiper, twee reeën en een das of een vos (moeilijk te zien op afstand in de schemer). Bij het vallen van de avond komt het bos langzaam tot leven: in het steeds donker wordende bos worden de nachtdieren langzaam wakker en boven ons fonkelen de sterren aan de strak blauwe hemel.
Voor het slapen doen we nog een rondje om de bus met Moos, die dat donkere woud maar niks vindt. Al blaffend loopt hij mee. Snel kruipen we ons fijne veilige huisje in en gaan we met z’n drieën op één oor. Net als de vorige nacht vergezelt met de geluiden uit de forest: een blaffende (ja blaffen – wij wisten ook niet dat het zo heette) ree die zijn territorium bewaakt, een roepende uil en ritselende fazanten. Hoewel soms spannend is het vooral heel tof om zo dichtbij én in de natuur te mogen slapen.
Benieuwd naar onze eerdere avonturen in Europa, lees ze hier: Italië, Frankrijk, België en Luxemburg.
Go Tiny Live Free is al 9 jaar actief met als missie: meer betaalbare, duurzame en vrije woonvormen. Van De Hopman tot 10.000 gerealiseerde woningen – een reis vol groei, projecten en persoonlijke keuzes. In 2025 trekken we met de camper door Europa, op zoek naar nóg meer vrijheid. Volg ons verhaal: out of office & on the road!
